Wushu betekent letterlijk Krijgskunst (ofwel Martial Arts) en is dus een hele algemene benaming. De benaming Wushu zoals we die vandaag de dag kennen, staat bijna synoniem voor de “moderne vechtsport” uit China, met nadruk op sport (sportiviteit, lichamelijke gezondheid en kunnen).  Deze vorm van “Moderne Wushu”  wordt meestal beoefend vanuit recreatief competitieverband.  Wushu bestaat uit Talou (stijloefeningen) en Sanda (gevecht). Kung Fu wordt meestal gebruikt om de traditionele stijlen (meestal niet wedstrijd gericht) te benoemen.

De eerste vormen van Wushu kunnen we vinden in militaire kampen rond 2697 voor Christus. Het ging hier om een vorm van worstelen. De ongewapende vuist vormen (Quan zoals wij die nu kennen) komen pas voor in de Han dynastie (206voor-224 na Christus) onder de naam shoubo.

Deze vormen bestonden uit het combineren van stoten, trappen, klemmen en werptechnieken. De vormen (shoubo) werden gebruikt voor legertroepen als basis oefeningen en ter voorbereiding van het ‘echte werk’ , wat bestond uit het leren omgaan en gebruiken van wapens. Het is pas in de Zuidelijke Song Dynastie dat de naam Shoubo werd veranderd in Quan. De term Wushu kreeg op het einde van de 19eeuw een andere officiële naam : GuoShu, wat eigenlijk Nationale kunst betekend.

Wat is waar?
De kern ligt in het feit dat het begrip ‘Kung Fu’ niet meer is weg te denken van de Chinese gevechtkunst. De associatie die de wereld hierin ziet en voelt, heeft zich diep geworteld binnen de Chinese (Kung Fu) samenleving en ook daarbuiten (in de gewone Westerse maatschappij).

In de gewone volksmond spreekt men van ‘Kung Fu ’ als men refereert naar het ‘ergens goed of vaardig in zijn’ of ‘veel werk te doen’, bijvoorbeeld: tegen iemand die je huis erg goed heeft geschilderd, kun je zeggen ‘goed kung fu’ (wat betekent: “goed gedaan” of “uitstekende vaardigheid heb je”. Maar zodra je zegt ‘ik beoefen kung fu’ of ‘dat is echte Chinese kung fu’ is de verwijzing naar de Chinese vechtkunst onvermijdbaar (dit geldt dus ook binnen de hedendaagse Chinese cultuur).

Bovendien heeft de ontwikkeling van Wushu ertoe bijgedragen dat met Wushu tegenwoordig al snel wordt bedoeld ‘de moderne Wushu’. De term ‘Wushu’ wordt daardoor meestal in de volksmond ook direct geassocieerd met deze tak van sport. Je zou hierbij kunnen stilstaan of deze referentie inderdaad juist is. Wushu hoeft geen Kung Fu te zijn, maar Kung Fu is zeker wel Wushu. Wushu betekent immers ‘krijgskunst’.

Moderne Wushu

De moderne Wushu (Taolu: vormen) kenmerkt zich door vooral door lange strakke gecontroleerde en soepele bewegingen met tal van acrobatische elementen, waarbij de nadruk vooral ligt op een correcte uitvoering en imposante houdingen. Het beoefenen van deze vorm - Wushu - is zeer bevordelijk voor de lichaamsconditie en lichaamsmotoriek. De basis van de moderne en traditionele Chinese Wushu is nagenoeg hetzelfde, verschillend zijn de onderliggende verankerde technieken. Deze vormen verspreidden zich ook algauw onder de bevolking en werden hier en daar wat ‘opgesmukt’ met wat meer gracieuze en minder praktische bewegingen die door de Ming Generaal Qi Jiguang (1507-1587) werd beschreven als ‘verbloemde methodes /bewegingen’ of in het Chinees HuaFa.

Het is dan ook in deze vorm dat het Chinees boksen bij ons bekend werd onder de naam Kung Fu in de jaren 60. En de jaren 60 brengt ons natuurlijk bij Bruce Lee. Die zou vaak de uitdrukking ‘Your Kung Fu is good’ gebruikt hebben in zijn lessen. Waarmee hij eigenlijk aan een leerling wou zeggen dat hij een bepaalde vaardigheid/techniek goed onder de knie had. Maar blijkbaar was er een communicatie probleem en werd het woord Kung Fu aanzien als een stijl van Chinees boksen die zij beoefenden. Van dan af aan werd Kung Fu aangezien als een stijl,  zoals karate, taekwondo, judo enz.

Moderne wedstrijdvormen

De moderne wedstrijdvormen worden vooral gekenmerkt door zijn nu toch wel acrobatische oefeningen. Zijnde : flik flak, salto, schroeven, balansoefeningen, lage en brede standen, gestrekte armen, hoge graad van lenigheid,enz.. De atleten voeren hun oefeningen uit met een zeer hoge snelheid maar er is nog heel weinig sprake van praktische oefeningen in hun uitvoering. Maar op een bepaalde manier is hun Kung Fu zeer goed. Wat wil zeggen dat ze een bepaalde stijloefening zoveel keer herhalen en verbeteren tot ze uiteindelijk de (bijna) perfectie bereiken.

Traditonele Stijlen

De meer ‘traditionele’ stijlen hebben eigenlijk geen acrobatische oefeningen, daar die eigenlijk van geen nut waren op het slagveld. De standen zijn ook meer gesloten en hoger en er zijn veel meer (zoniet alle) praktischere bewegingen aanwezig in de vormen (klemmen ,werptechnieken, vegen, etc.) . Gestrekte armen zijn meestal uit den boze daar die te gevaarlijk zijn (ivm breken van armen bij klemmen enz.). Bij de traditionele stijlen wordt ook meer gewerkt aan het sterker maken van het lichaam. Er bestaan ook wedstrijden voor traditionele stijlen. In Oktober 2004 werd in ZhengZhou (Provincie Henan) het eerste wereldkampioenschap voor traditionele stijlen gehouden.

De bekende shows waar 'Shaolin Monniken' de wereld mee rond toeren bestaan bijna uitsluitend uit de meer wedstrijdgerichte vormen. Die zijn spectaculair en aangenaam om zien voor iemand die niet bekend is met het Wushu. Mochten ze puur traditionele stijlen gaan tonen, dan loopt de zaal na een kwartier leeg....

Vaak wordt gezegd dat Kung Fu een verkeerde benaming is van datgeen bedoeld wordt, namelijk de gevechtkunst, en dat alleen Wushu de juiste benaming is.

Tai Chi
Tai Chi (ook wel Tai Qi) is de zachtste vorm van Kung fu, ook wel interne krijgskunst genoemd, waarbij de begeleiding van Chi centraal staat. Chi staat voor levensenergie. Door middel van ademhaling en rustig gecontroleerde bewegingen, waar meer de nadruk op ligt, wordt de Chi in de juiste banen begeleidt, zodat onder andere innerlijke rust verkregen kan worden. Deze innerlijke rust herstelt het balans of houdt het balans in evenwicht, welke een positieve uitwerking op het externe (aldus het lichaam) kan hebben.

                                         Qi Qong oefeningen

Qi Gong
Qi Gong is de hardste vorm van Kung Fu, maar ook binnen Qi Gong zijn verschillende vormen van hardheid te onderscheiden. Net zoals Tai Chi, staat de levensenergie hierbij centraal. Door middel van beweging en ademhaling(soefeningen) kan de Qi Gong beoefenaar met de opgewekte Chi, zijn/haar lichaam versterken en beschermen tegen invloeden van buitenaf. Shaolin kung fu kent diverse Qi Gong oefeningen. De Shaolin Ba Duan Jin bestaat uit een 8-tal Qi Gong oefeningen.

Het belangrijkste gegeven is dat Tai Chi en Chi Gong een positief effect op de gezondheid kunnen hebben.