In het Eskrima van de Filippijnen ligt de nadruk vooral op het gebruik van wapens: stokken en wapens om te snijden en te steken. Pas als men de toepassing van de wapenkunst onder de knie heeft leert men het ongewapend vechten.

In het verleden werden er op de Filippijnen regelmatig echte gevechten georganiseerd door mensen van verschillende Eskrima stijlen. Er werd dan meestal gevochten met wapens zoals zwaard, stok, mes etc. Deze confrontaties stonden bekend als de doodgevechten waarin de vechters de eer van hun stijl verdedigden en ze vochten dan ook zonder enige vorm van bescherming.

De Eskrimador

In oorsprong leerde men eerst met verschillende wapens omgaan (kort en lang zwaar, korte en lange stokken, mes en zwaard en mes tegelijk..) en daarna werden deze principes zoals gezegd, doorgetrokken naar het ongewapende gevecht. Hieraan kan men zien dat het een echt systeem is en geen verzameling van verschillende technieken. Het is een krijgskunst met een zorgvuldig uitgekiende opbouw dat de eskrimador in staat stelt de principes van het gewapend vechten door te trekken naar de ongewapende zelfverdediging. Een eskrimador wordt dan ook getraind in alle mogelijke aspecten van de moderne zelfverdediging: stok, mes, klemmen, stoten, trappen en grondwerk.

Tijdens de training wordt ook veel aandacht besteed aan de vele drills en siniwali’s.

·         Drills is het vaak herhalen van een beweging in een korte tijd.

·         Siniwali is het werken met twee stokken tegelijk. Deze oefeningen ontwikkelen een buitengewone, coördinatie, motoriek en beweeglijkheid.

·         Flow Dit is het flexibel reageren op de reactie van je tegenstander.

Eskrima is een Filippijnse gevechtskunst, ook gekend onder de namen Kali of Arnis, die de klemtoon legt op het gewapend vechten. Door de eeuwen zijn deze Filippijnse krijgskunsten onder invloed van de verschillede bevolkingsgroepen en culturen verder ontwikkeld en heel efficiënt geworden.

Kali  is de oudste term en afkomstig van het dialect Cebuano. Ka komt van Camot (hand) en Li van Lehok (beweging). Vrij vertaald dus ‘de beweging van de hand’. Het zijn deze precieze bewegingen van de handen waar de Spanjaarden zo onder de indruk van waren en ze noemden deze naar de handbescherming van hun harnas: Arnes. In de loop der jaren evolueerde dit woord naar Arnis.

                                           Eskrimador

Grootmeester Dionisio Cañete

In het moderne Eskrima moest men een manier vinden om trainingen en wedstrijden zo realistisch mogelijk te houden en gelijktijdig de beoefenaars zo goed mogelijk te beschermen. De meest bekende en wereldwijd geaccepteerde methode werd in de jaren 70 ontwikkeld op de Filippijnen door grootmeester Dionisio Cañete van de beroemde Doce Pares club in Cebu.

Grootmeester Cañete is één van de vooraanstaande leiders van Doce Pares en is zelf getuige geweest van deze echte gevechten zonder bescherming. Sinds de jaren 60 heeft hij een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en promotie van het Eskrima op de Filippijnen en buiten de Filippijnen.

Grootmeester Cañete maakte de regels voor de eerste Nationale Filippijnse Eskrima Kampioenschappen in 1979, ook ontwikkelde hij beschermende kleding voor de deelnemers. Dit toernooi werd een groot succes en het bleef niet alleen bij de Filippijnen. Ook werd deze wedstrijd vorm geïntroduceerd door Dionisio Cañete in de Verenigde Staten.
 
In 1989 werden voor het eerst de open Eskrima Kali Arnis wereldkampioenschappen gehouden op de in Cebu op de Filippijnen, waaraan tien landen deelnamen. Ondertussen zijn er meer dan 20 landen die deelnemen aan deze wedstrijden, waaronder Nederland. De wereld kampioenschappen die om de twee jaar worden georganiseerd staan onder toezicht van de WEKAF (Wereld Eskrima Kali Arnis Federatie).