·         Japanse Vechtkunst

Wat zeker bekend is in de Japanse cultuur zijn de vechtsporten. De bekendste zijn: Karate, Judo en Aikido.Vroeger bestond het Japanse leger uit de samurai. Die waren echte vechtmeesters. Maar in de jaren 1920-1930 waren ze afgedankt. De legers waren westelijker geworden en vochten voortaan met modernere middelen. De Japanse vechtkunst was een vechtsport geworden. Wel bleef een component van trots en eer behouden. Als een leerling zijn of haar zwarte band had gehaald was de leerling volleerd. Vanaf dan begon de “transformatie” naar een echte meester, ook wel sensei genoemd. Na de zwarte band word er met de “dan” gewerkt.  Elke “dan”stelt een element voor. Water, Vuur, Aarde, Lucht enzovoorts.  In elke dan bestaat één van de vijf kringen. In elke kring moet je jou vechtkunst verbeteren en nog belangrijker, je op spiritueel en geestelijk vlak ontwikkelen. Dit alles zorgt ervoor dat de leerling zijn of haar ergste vijand leert doorzien, want de ergste vijand is hem of haar zelf.   

·         Chinese Vechtkunst

De verschillende Chinese vechtkunst stijlen die we heden ten dage kennen, zijn slechts een paar van de vele,gevormd van generatie op generatie. Sommige stijlen worden uitsluitend getraind in het gebruik van wapens zoals de speer, de stok, de hellebaard, de drietand, het zwaard en de bijl. Maar de stijlen in de ongewapende vechtkunst zijn veel groter dan die met wapens. De vechtkunst stijlen kan je onder verdelen in twee categorieën namelijk de zachte en de harde stijlen. Al moet je deze dan geen stijlen noemen maar methoden. Deze stijlen worden meestal gebaseerd op de filosofie van de cosmos of op de natuur. Zo zou men kunnen zeggen dat de zachte stijlen zoals: Pa Kua, Hsing i, Tai Chi, enz. gebaseerd zijn op de cosmos filosofie. De harde stijlen zijn afgeleid uit de natuur of uit de dierenwereld. Onder de harde stijlen verstaan we o.a.: De beide Shao Lin stijlen (De Noord Shao Lin met zijn verscheidenheid aan hoge traptechnieken en korte handtechnieken en de Zuid Shao Lin met zijn lange handtechnieken en lage beentechnieken gericht op vitale delen en gewrichten), de Choi Lai Fut , de Hop Gar, de Hung gar, de White Crane of Pak Ho, Shang Tung, de Kun Tao en het Kempo. Het leren van een Chinese vechtkunst verlangt een grote opoffering en een grote mate van zelfdiscipline, om het geduld op te kunnen brengen te trainen en het steeds maar herhalen van de technieken die men geleerd heeft.

·         Koreaanse Vechtkunst

Koreaanse vechtkunsten kennen een lange geschiedenis en verschillen in veel opzichten van de martiale geschiedenis van omringende landen zoals Japan en China. Ondanks de grote verschillen zijn er ook veel overeenkomsten waar te nemen en men kan dan ook vaststellen dat de verschillende martiale tradities van deze landen elkaar wederzijds beïnvloed hebben. Het zijn de Koreaanse vechtkunsten die in de afgelopen eeuw erg beïnvloed zijn door met name de Japanse vechtkunsten. Dit blijkt wel uit de benaming, werden vechtkunsten in het Koreaans oorspronkelijk aangeduid met Moo Sool of Moo Yae tegenwoordig zie je dat veel mensen zich bedienen van Moo Do naar Japans gebruik. Toch bleven de Koreaanse vechtkunsten hun eigen karakter behouden, al was dit soms moeilijk. Veel van Korea's martiale traditie ging bijna verloren. Dit enerzijds door de Japanse onderdrukking die duurde van 1910-1945 en anderzijds door een afnemende belangstelling in vechtkunsten door de invloed van het neo-confusianisme tijdens de late Joseon periode.

·         Israëlische Vechtkunsten

Israëlische vechtkunsten (Engels: Israeli Martial Arts) is een overkoepelende naam voor een groep uit Israël afkomstige verdedigingssystemen. De Israëlische verdedigingskunsten worden als verdedigingssystemen gekenmerkt en niet als(vecht)sporten. De nadruk ligt namelijk op het overleven van moderne conflictsituaties. De Israëlische verdedigingskunsten hebben een duidelijke militaire achtergrond en kennen geen wedstrijdvorm. De eenvoud en het realisme van de Israëlische verdedigingskunsten maakt ze niet alleen populair bij "normale" burgers, maar ook onder mensen met risicoberoepen, zoals beveiligers, politie, ambulance- personeel en defensie. De Israëlische verdedigings-kunsten kennen doorgaans geen banden, kata’s (vormen), tradities of traditionele uniformen. Daarnaast onderscheidt deze groep zich van andere gevechtssystemen door onder andere het trainen van realistische pistool- en mesontwapeningen en het trainen onder realistische omstandigheden (buiten, in het donker, in trapportalen, enzovoort).